De Heineken Roeivierkamp. Normaliter, zoals de naam al doet vermoeden, een wedstrijd bestaande uit vier races, over twee dagen verroeid, met als winnaar de snelste overall. Normaliter het toneel van de eerste shirts, korte mouwen en zonnebrillen na het overleven van de barre winter. Een eerste lichtpuntje van het lenteseizoen, na de verschikkingen van de Winterwedstrijden. Echter zagen we juist daar dat dit jaar alles anders was, tegenovergesteld zelfs. En dit credo zou evengoed voor de Heineken gelden. De Heineken, die geen Roeivierkamp werd, en ook geen Roeidriekamp. Het leek er zelfs even op, dat de Heineken helemaal geen Roeikamp zou worden, daar dat haar omstandigheden haar eerder zouden lenen voor een internationale wedstrijd kitesurfen: harde windstoten, angstvallig geparkeerde bowa’s, woeste golven over de instapvlotten en lichte heren biddend tot de zwaartekracht om ze aan de grond te houden. Kortom: er heerste hondenweer, en de Roeivierkamp werd een Roeitweekamp. Maar ook die bleek niet voor de poes.

 

Na het desperate, herhaaldelijke checken van tegelijkertijd zowel TimeTeam, de mailbox, de wedstrijdcommissarisenapp, windfinder.com én buienrader, werd er na vele malen het blokschema omgooien, aflassen en door laten gaan, tóch geroeid. EJL beet op zaterdag het spits af. Voor hen werd de wedstrijd een Roeidriekamp, en ze roeiden dan ook als enige ploeg de 750 meter, met als gevolg een keurige zesde plaats. Voor de rest ontaardde de dag in regen, regen, afwachten in spanning, regen en afgelastingen. Dan maar op naar zondag.

 

De EJD verschenen zondag al vroeg ten tonele in hun regenboogboot in combinatie met Laga, Triton en Phocas. Over zowel 2500 als 250 meter deden ze hun uiterste best hun regenboog zó snel mogelijk over de finishlijn te krijgen, op zoek naar die pot goud aan de horizon. Er werd, samen met de invalsters, hard gestreden tegen de overige boten, alsmede de immer toeslaande elementen. De lange afstand bleek een opgave, maar op de sprint herpakte de dames zich netjes. Ook de EjLD bleken sterker op de sprint, en met keurig bladwerk werd het de middelste regionen van het veld toch nog lastig gemaakt. Een andere, kleurige combinatie die we op het water voorbij mochten zien komen, was de Saurus/Beatrix combi in het DE4* veld. Deze combinatie, met oud-Sauriër Roos Rooijakkers, positioneerde zich keurig midden in hun zware, internationale veld. De LHEj 8+ sloot de dag af met hun tweede en derde race. Met twee goede races eindigde ze als 5e gemiddeld in hun drukbezette veld, wat de heren hun eerste, welverdiende vijf klassementspunten opleverde!

 

Een noot is ook verdiend voor Jasmijn Linssen, die namens Saurus met de LHG8+ van Skoll de elementen trotseerde in twee sterke races, gekleed in Saurustenue.

 

Een laatste noot wil ik graag wijden aan de Oud-Zwaar 8+ die zou uitkomen in het HCL8+ veld. Gespannen hebben deze heren het gehele weekend klaar gezeten om de boot in te stappen, klaar om het veld aan te vegen. Maar na verwoede pogingen van de wedstrijdleiding de race door te laten gaan, leek het zowel voor de zaterdag áls de zondag einde verhaal te zijn. Er werd toen besloten de weergoden te tarten en collectief de stad in te gaan om het verdriet te verdrinken. Toen, tegen alle verwachting in, zondag om 6:30 de heren alsnog ingedeeld werden voor het einde van de dag, is er wijselijk besloten het slagschip uit te schrijven. Er was immers zaterdagavond al gewonnen, in de krochten van de stad…

 

Met rood-witte groet,

 

Jasper Keuning

Voorzitter h.t. der M.S.R.V. Saurus