Nabeschouwing Head of the River Amstel 2019

Terug op de Amstel. Na de harde hand van de weergoden tijdens de Heineken trok roeiend Nederland afgelopen weekend opnieuw met goede moed naar Amsterdam, Saurus evenzo. Hoewel de zaterdag helaas werd afgelast, vond de zondag gelukkig doorgang. Helaas betekende dit dat zowel de EJD als de EJLD niet konden startten, en voor hen de 136e Varsity de eerstvolgende krachtmeting is.

Op zondag mochten we echter wel de Clubquadruppel, EJL en EJZ aanmoedigen aan de kant. De zon scheen, na nog een verdwaald buitje in de vroege ochtend, en alhoewel het Amstelwater nog schuimde her en der gaf de organisatie groen licht voor 8000 meter spierballentaal. Het werd voor alle ploegen een lange strijd, een gevecht tegen de vermoeidheid, de verzuring, de kou en de wind. Boten vlogen uit de hoerenbocht, bladen klapperden over het water en coaches aan de kant waaide bijna harder achteruit dan ze vooruit fietsen konden. Stuurtjes die om tempo schreeuwden, light-strong, nu écht light-strong en nóg een eindsprint. Grimassende slagen, bruuske middenschepen en omkijkende boegen. “Is de finish nou écht hier om de volgende bocht?”

Maar er werd gestreden. En op dat koude water van de Amstel werden de laatste halen uit het langebaanseizoen gemaakt, de gedachten langzaamaan al bij Keulen en de Varsity. Het roeien was van tijd tot tijd zeker niet slecht, en de vermoeide koppen na afloop verrieden een uiterste inspanning. En hoewel de resultaten van het weekend dan niet het meest denderend waren, is de strijdlust voor het 2k-seizoen dat wel. Zoals EJZ het mooi beschreef op de vraag: “Wat moet er dan gebeuren op de Varsity?” – “Vlammen!!!”

Met rood-witte groet,

Jasper Keuning
Voorzitter h.t. der M.S.R.V. Saurus